زمینه و اهداف: به عنوان یک اصل پذیرفته شده، ورزش‌های استقامتی عمدتاً باعث سازگاری‌های قلبی و همودینامیکی می‌شوند. با این حال، مطالعات نسبتاً کمی درباره‌ی اثرات ورزش سه‌گانه روی سازگارهای ریخت‌شناسی و فیزیولوژیکی قلب انجام شده است. از اینرو، تحقیق حاضر به منظور تعیین تغییرات شاخص‌های ساختاری و عملکردی قلب مردان نخبه‌ی سه‌گانه‌کار در مقایسه با افراد غیرورزشکار انجام شد. روش شناسی: بدین منظور 10 مرد سه‌گانه‌کار نخبه‌ (میانگین سنی 49/1±7/18 سال، شاخص توده‌ی بدن 94/0±11/21 کیلوگرم/متر مربع) و10 مرد غیرورزشکار سالم (میانگین سنی 08/1±5/19 سال، شاخص توده‌ی بدن 14/2±22 کیلوگرم/متر مربع) به صورت داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. ابعاد و عملکرد قلب با استفاده از دستگاه‌های اکوکادیوگرافی دو بعدی و داپلر M-mode مورد ارزیابی قرار گرفت. مقادیر نسبی شاخص‌های قلبی با استفاده از رویه‌ی سطح بدن اصلاح شد. داده‌های حاصله به صورت میانگین و انحراف استاندارد به کمک آزمون t مستقل در سطح معنی‌داری 05/0 تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها: یافته‌های تحقیق حاضر حاکی است شاخص‌های ساختاری قلب (توده‌ و ابعاد پایان دیاستولی بطن چپ و ضخامت دیواره‌ی خلفی حین سیستول و دیاستول) و حجم ضربه‌ای سه‌گانه‌کاران به طور معنی‌دار بزرگتر از گروه کنترل است(05/0P<)؛ اما شاخص‌های عملکردی ضربان و حاصل‌ضرب مضاعف ضربان- فشار قلب این ورزشکاران در حین استراحت به طور معنی‌داری کمتر از گروه غیرورزشکار است(05/0P<). با این حال، هیچ گونه اختلاف معنی‌داری بین برون‌ده، کسر تخلیه، زمان کوتاه‌شدگی و فشار خون سیستولی قلب سه‌گانه‌کاران و گروه کنترل در حالت استراحت مشاهده نشد(05/0P<). نتیجه گیری: از اینرو، می‌توان نتیجه‌گیری کرد که فشار همودینامیکی ناشی از انجام ورزش سه‌گانه باعث هایپرتروفی قلب می‌شود. با این حال، برخلاف هایپرتروفی پاتولوژیک، ترکیب حجیم‌شدگی درون‌گرا و برون‌گرای قلب سه‌گانه‌کاران همراه با کاهش ضربان و حاصل‌ضرب ضربان- فشار در حد کاملاً طبیعی و بهتر از افراد غیرورزشکاراست.