دانشگاه حکیم سبزواری ورزش و علوم زیست حرکتی 2228-723X 10 20 2018 09 23 The effect of sodium bicarbonate supplementation on continuous and Interval anaerobic performance on active girls بررسی تأثیر مصرف مکمل بی‌کربنات سدیم بر عملکرد بی‌هوازی تداومی و تناوبی دختران فعال 1 8 161206 10.22034/sbs.2018.161206 FA روح الله رنجبر دانشکده تربیت بدنی دانشگاه شهید چمران اهواز لاله عیدی زاده دانشکده تربیت بدنی دانشگاه شهید چمران اهواز عبدالحمید حبیبی دانشکده تربیت بدنی دانشگاه شهید چمران اهواز Journal Article 2022 11 23 Background and aims: : Background and Aim: The aim of this study was to investigate the effect of sodium bicarbonate supplementation on the performance of continuous and intermittent anaerobic function in active girls. Materials and Methods: The present study was a quasi-experimental, applied and single-blind cross-sectional study. In this study, 12 active girls from Ahvaz participated in this study voluntarily. Subjects performed a continuous test (first week of supplementation and then 3 days of placebo again) and periodic testing (first week of supplementation and 3 days of placebo again) for two weeks. 90-60 minutes before the tests, the supplement group consumed sodium bicarbonate (0.3 g / kg body weight) and the placebo group consumed sodium chloride (0.045 g / kg body weight). Blood lactate level was measured 5 minutes after continuous and intermittent anaerobic activity. Also, the two variables of fatigue time in the continuous test and mileage in the periodic test were calculated.. Results: The results showed that after consumption of sodium bicarbonate in blood lactate indices after both intermittent and continuous anaerobic activity and also the distance traveled by periodic activity, a significant difference was observed between placebo and supplement (P < 0.05). However, no significant difference was observed in the time index of fatigue and continuous activity (P ≥ 0.05). Conclusion: The results indicate that consumption of sodium bicarbonate at a dose of 0.3 g per kg of body weight improves the interval anaerobic performance in active girls. مقدمه و هدف: هدف اصلی هر ورزشکار رسیدن به حداکثر عملکرد ورزشی است. آنان برای کسب برتری به داروها و مکمل‌های نیروزا روی می‌آورند. این تحقیق با هدف تاثیر مصرف مکمل بی‌کربنات‌سدیم بر عملکرد بی‌هوازی تداومی و تناوبی دختران فعال انجام شده است. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی، کاربردی و یک سو کور با طرح متقاطع بود. در این مطالعه 12 نفر از دختران فعال شهر اهواز، به طور داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. آزمودنی‌ها طی مدت دو هفته آزمون تداومی(اول هفته اجرای تست با مصرف مکمل و بعد از 3 روز تست مجدد با دارونما) و آزمون تناوبی (اول هفته اجرای تست با مصرف مکمل و بعد از 3 روز تست مجدد با دارونما) را اجرا کردند. 60 تا 90 دقیقه قبل از آزمون‌ها گروه مکمل، بی‌کربنات‌سدیم (0.3 گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) و گروه دارونما، کلرید سدیم (0.045 گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) را مصرف کردند. میزان لاکتات خون 5 دقیقه بعد از فعالیت بی‌هوازی تداومی و تناوبی اندازه‌گیری شد. همچنین دو متغیر زمان واماندگی در آزمون تداومی و مسافت پیموده شده در آزمون تناوبی محاسبه شد. جهت بررسی داده‌ها از آزمون t وابسته استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد، پس از مصرف مکمل بیکربنات سدیم کاهش معناداری در شاخص‌های لاکتات خون پس از هر دو فعالیت بی‌هوازی تناوبی و تداومی مشاهده شد (0.05≥P )؛ همچنین افزایش معناداری در مسافت پیموده شده فعالیت تناوبی گروه مکمل نسبت به گروه دارونما مشاهده شد (0.05≥P ). اما در شاخص زمان واماندگی‌ فعالیت تداومی تفاوت معناداری بین دارونما و مکمل مشاهده نشد (0.05 ). بحث و نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است مصرف مکمل بی‌کربنات‌سدیم با دوز 0.3 گرم به ازای هر کیلو گرم وزن بدن سبب بهبود عملکرد بیهوازی از نوع تناوبی در دختران فعال می‌شود.

https://sbs.hsu.ac.ir/article_161206_b9c2b8ff6aabcee6dad3dd6c153f98aa.pdf

دانشگاه حکیم سبزواری ورزش و علوم زیست حرکتی 2228-723X 10 20 2018 09 23 The effect of eight weeks of combined training on some vascular endothelial factors and glucose metabolism in postmenopausal women with type 2 diabetes تاثیر 8 هفته تمرین ترکیبی بر برخی فاکتورهای اندوتلیال عروق و متابولیسم گلوکز در زنان یائسه دیابتی نوع2 9 18 162739 10.22034/sbs.2018.162739 FA عادل دنیایی استادیار، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران 0000-0002-1461-8907 حمید ملکشاهی نیا دکترای فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی تهران، تهران، ایران Journal Article 2022 09 12 Introduction and purpose: Very little research has been done on the effect of exercise on the possible ways to improve blood pressure in diabetic patients, so the purpose of this study was to investigate the effect of combined exercise on endothelin-1, nitric oxide and blood pressure in postmenopausal women with type 2 diabetes. Materials and methods: 28 diabetic postmenopausal women were randomly divided into two groups: 1) Training [N=15] with body mass 31.7±3 kg/m2 and fasting blood sugar 177±13 mg/dL and 2) control [N=13] with body mass 29.8±3 kg/m2 and fasting blood sugar 161±10 mg/dL deciliter. The training included 3 sessions per week, each session 30 minutes of aerobic exercise with an intensity of 60-70% of maximum heart rate and resistance training with intensity equal to 60% of one repetition maximum, for 8 weeks. Blood samples were taken before and after the training period to measure the variables. Data were analyzed using t-tests and analysis of covariance at a significance level of P<0.05. Results: Data analysis showed that there was no significant change in insulin, insulin resistance, diastolic blood pressure, maximum oxygen consumption and endothelin-1 in the training group (P<0.05). Blood sugar levels and systolic blood pressure decreased significantly in the training group (P<0.05). In addition, the results showed that nitric oxide increased significantly in the training group (P<0.05). Also, a significant difference between groups was observed for the variables of fasting blood sugar levels, systolic blood pressure, endothelin-1, and nitric oxide (P<0.05). Discussion and Conclusion: In general, it seems that combined exercises can reduce blood pressure in postmenopausal women with type 2 diabetes by affecting factors affecting vascular compliance such as endothelin-1 and nitric oxide. مقدمه و هدف: تحقیقات بسیار اندکی ‌در زمینه تأثیر ورزش بر مسیرهای احتمالی موثر در بهبود فشارخون در بیماران دیابتی انجام شده است، بنابراین هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر 8 هفته تمرین ترکیبی بر اندوتلین-1، نیتریک اکساید، متابولیسم گلوکز و فشارخون زنان یائسه مبتلا به دیابت نوع 2 بود. مواد و روش ها: 28 نفر زن یائسه دیابتی به ‌صورت تصادفی به دو گروه تمرینی (15 نفر) با توده‌بدن 3±31.7 کیلوگرم بر مترمربع و قندخون ناشتا 13±177 میلی‌گرم بر دسی‌لیتر و گروه کنترل (13 نفر) با توده‌بدن 3±29.8 کیلوگرم بر مترمربع و قندخون ناشتا 10±161 میلی‌گرم بر دسی‌لیتر تقسیم شدند. تمرینات شامل 3 جلسه در هفته، هر جلسه 30 دقیقه تمرین هوازی با شدت 70-60 درصد حداکثر ضربان قلب و تمرین مقاومتی با شدتی معادل 60 درصد یک تکرار بیشینه، به مدت 8 هفته برنامه‌ریزی ‌شد. نمونه های خون قبل و پس از دوره تمرین در حالت ناشتا جهت اندازه‌گیری‌ متغیرها گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون‌های تی‌وابسته و آنالیز کوواریانس در سطح معنی‌داری 0.05>P آنالیز شدند. یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد تغییر معنی داری در انسولین، مقاومت به انسولین، فشارخون دیاستول، حداکثر اکسیژن مصرفی و اندوتلین-1 در گروه تمرین ترکیبی مشاهده نشد. سطوح قندخون و فشار‌خون سیستول در گروه تمرین به طور معنی داری نسبت به گروه کنترل کاهش یافت (0.05>P). علاوه ‌بر این، نتایج نشان داد نیتریک اکساید در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به طور معنی‌داری افزایش یافت. همچنین، تفاوت بین گروهی معنی‌داری برای متغیرهای سطوح قند خون، فشار‌خون سیستول، اندوتلین-1 و نیتریک اکساید مشاهده شد (0.05>P). بحث و نتیجه گیری: ‌نظر می‌رسد تمرینات ترکیبی می تواند با اثرگذاری بر عوامل موثر بر کمپلیانس عروقی همچون اندوتلین-1و نیتریک اکساید و متابولیسم گلوکز باعث کاهش فشارخون در زنان یائسه مبتلا به دیابت نوع 2 شود.

https://sbs.hsu.ac.ir/article_162739_c359c7fabd412c3a33fe9b9c33730f5e.pdf

دانشگاه حکیم سبزواری ورزش و علوم زیست حرکتی 2228-723X 10 20 2018 09 23 Comparison of two selected training methods on some physiological and performance variables of club table tennis players مقایسه دو شیوه تمرینی منتخب روی برخی متغیرهای فیزیولوژیکی و عملکردی بازیکنان نوجوان تنیس روی میز باشگاهی 19 28 161208 10.22034/sbs.2018.161208 FA امیرحسین عباسی دانشگاه اصفهان وازگن میناسیان دانشگاه اصفهان Journal Article 2022 11 23 Introduction and purpose: Identifying the most effective training methods for developing the physical and functional abilities of table tennis players is of particular importance for coaches. Therefore, the main aim of this study was to compare the effects of two selected exercises methods on some physiological and performance variables of table tennis players. Materials and Methods: Sixteen male adolescents table tennis players were voluntarily selected and optionally assigned in (i) combined (BMI=19.65±1.3 kg/m2; n=8) and (ii) traditional (BMI= 19.21±1.1 kg/m2; n=8) groups. . The exercise interventions include two traditional training methods with an emphasis on skill training and selected combined exercise with focused on strength-endurance training. The experimental groups performed 8-week/three sessions per week, respectively. Some effective variables in the performance of table tennis players were measured before and after the interventions in relatively equal conditions. The research data analyzed with ANCOVA statistics at a significance level of p <0.05. Results: The findings showed that in speed (Combined -11.9 vs. Traditional-0.5%), agility (Combined 8.9 vs. Traditional 0%), aerobic power (Combined 14.5 vs. Traditional-17.3%), peak anaerobic power (Combined 5.9vs. Traditional -23.4%), and handgrip strength (combined 25.9vs. Traditional 4.4%), significant improvements were observed in the combined exercise group (P>0.05). Although, in the topspin forehand (Combined 46.5vs.74.7% Traditional), and topspin backhand skills (Combined 51.2vs. Traditional 83.2%), the subjects of the traditional group showed significant improvements (p>0.05). Discussion and Conclusion: It is concluded that the physiological parameters of table tennis players in the traditional exercise group did not change, and even the players may experience a decrease in performance in consecutive matches. مقدمه و هدف: شناسایی‌ موثرترین شیوه‌های ‌تمرینی برای توسعه قابلیت‌های جسمانی و عملکردی ورزشکاران از اهمیت خاصی‌برخوردار است. هدف تحقیق حاضر مقایسه دو شیوه تمرینی منتخب روی برخی متغیرهای فیزیولوژیکی و عملکردی بازیکنان تنیس روی میز باشگاهی بود. مواد و روش ها:‌ تعداد 16 بازیکن ‌نوجوان پسر در‌ گروه‌های ‌تمرین ترکیبی (تعداد 10 نفر با شاخص توده بدنی 65.3±19.1 کیلوگرم برمترمربع) و تمرین سنتی (تعداد 8 نفر با شاخص توده بدنی 21.1±19.1 کیلوگرم بر مترمربع) که حداقل دو سال تجربه شرکت در مسابقات‌ استانی داشتند، به شکل در دسترس‌ انتخاب شدند. در تمرینات سنتی تاکید ‌روی تمرین‌های مهارتی و در ترکیبی منتخب تمرکز روی تمرینات قدرتی- هوازی بود که به مدت هشت هفته و سه ‌جلسه در هفته انجام شد. برخی‌ متغیرهای موثر در اجرای آزمودنی‌ها شامل توان بی‌هوازی، توان هوازی، سرعت و عملکرد مهارتی در پیش و پس‌آزمون در شرایط نسبتاً یکسان اندازه گیری شد. داده‌ها با آزمون‌ تحلیل کوواریانس در سطح معناداری 0/05>P تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که در متغیرهای سرعت (ترکیبی=11.9- ؛ سنتی=0.5%)، چابکی (ترکیبی=8.9-% ؛ سنتی= بدون‌تغییر)، اوج ‌توان بی‌هوازی (ترکیبی=14.5؛ سنتی=17.3-%)، میانگین توان بی هوازی (ترکیبی=5.9 ؛ سنتی=23.4-%)، ظرفیت هوازی (ترکیبی=5.9 ؛ سنتی=0.55-%)، قدرت مچ دستی (ترکیبی=25.9؛ سنتی=4%) بهبودی معناداری در گروه ترکیبی نسبت به سنتی مشاهده شد (0/05>P). از سوی دیگر، در مهارت‌های تاپ اسپین فورهند (ترکیبی=46.5 ؛ سنتی=74.7%) و تاپ اسپین بک هند (ترکیبی=51.2 ؛ سنتی=83.2%) آزمودنی‌های گروه سنتی پیشرفت معناداری نسبت به گروه تمرین ترکیبی نشان دادند‌ (0/05>P). بحث و نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است که اجرای تمرینات سنتی احتمالاً تغییرات قابل‌توجهی روی قابلیت‌های فیزیولوژیکی بازیکنان ایجاد نکرد و حتی بازیکنان تنیس روی میز ممکن است در مسابقات متوالی کاهش در عملکرد را تجربه نمایند.

https://sbs.hsu.ac.ir/article_161208_716a0e39de35179bcc6af94b65b44b20.pdf

دانشگاه حکیم سبزواری ورزش و علوم زیست حرکتی 2228-723X 10 20 2018 09 23 The effect of eight weeks of aquatic training on vascular endothelial growth factor and atherogenic factors in overweight and obese men تأثیر هشت هفته تمرین در آب بر عامل رشد اندوتلیال عروق و شاخص‌های آتروژنیک در مردان دارای اضافه‌وزن و چاق 29 38 161209 10.22034/sbs.2018.161209 FA مرضیه اشکانی‌فر گروه تربیت‌بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی نیشابور، نیشابور، ایران رامبد خواجه‌ای گروه تربیت‌بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی نیشابور، نیشابور، ایران 0000-0002-0490-8695 سیدمحمود حجازی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران امیر رشیدلمیر گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران Journal Article 2022 11 23 Introduction and purpose: Exercise training increases skeletal muscle capillary density, but the molecular mechanisms of this process are not yet clear. Thus, the aim of this study was to determine the effect of eight weeks of training in the water on serum levels of vascular endothelial growth factor (VEGF) and atherogenic factors in overweight and obese men. Materials and Methods: 22 men with BMI = 30±3 voluntarily participated in this study which were randomly divided into two groups of control and training in water (n=11). The training program consisted of three sessions per week for eight weeks with intensity between 60 to 80 percent of maximal heart rate. Body mass index, body fat percentage and weight of the subjects were measured before and after the intervention. Venous blood samples which had been obtained in the pre-test and post-test were used to measure serum levels of VEGF and atherogenic factors. Results: The results showed that serum levels of VEGF increased from 1517.63 to 1648.27, which this increment in the training group was significant compared to the control group (p <0.001). Although, LDL/HDL, TC/HDL, and TG/HDL ratio were significantly decreased in the training group compared to the control group (p<0.001). Discussion and Conclusion: Training program in water might improve metabolic conditions by an increment of the serum levels of VEGF and decrement of atherogenic factors. مقدمه و هدف: تمرینات ورزشی باعث افزایش چگالی مویرگی عضله اسکلتی می‌شود؛ اما مکانیسم مولکولی این فرایند هنوز به ‌طور کامل مشخص نیست، از این‌رو هدف پژوهش حاضر تعیین تأثیر هشت هفته تمرین در آب بر عامل رشد اندوتلیال عروق (VEGF) و شاخص‌های آتروژنیک در مردان چاق و دارای اضافه ‌وزن بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه شبه تجربی، 22 مرد با شاخص توده بدنی 3±30 کیلوگرم بر متر مربع به‌طور داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند و به‌طور تصادفی به دو گروه کنترل و تمرین در آب (11 نفر) تقسیم شدند. برنامه‌ ی تمرین شامل 3 جلسه در هفته و به مدت هشت هفته با شدت بین 60 تا 80 درصد ضربان قلب بیشینه بود. شاخص توده بدنی، درصد چربی و وزن بدن آزمودنی‌ها نیز قبل و بعد از مداخله اندازه‌گیری شد. نمونه‌های خون سیاهرگی که در مراحل پیش ‌آزمون و پس آزمون گرفته‌ شده بودند برای سنجش VEGF و شاخص‌های آتروژنیک مورد استفاده قرار گرفت. جهت بررسی داده ها از آزمون ANOVA با اندازه گیری مکرر در سطح معنی داری 0.05>P استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که سطوح سرمی VEGF از 1517.63 به 1648.27 پیکوگرم بر میلی لیتر افزایش یافت که این افزایش در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل معنی‌دار بود (P≤0.001). نسبت LDL/HDL ،TC/HDL و TG/HDL نیز در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به‌طور معنی‌داری کاهش یافت (P≤0.001). بحث و نتیجه‌گیری: برنامه تمرین در آب ممکن است با افزایش سطوح VEGF و کاهش شاخص‌های آتروژنیک، شرایط متابولیکی افراد دارای اضافه ‌وزن و چاق را بهبود ببخشد.

https://sbs.hsu.ac.ir/article_161209_b592cb2b4d8e4523870d96522b8cd022.pdf

دانشگاه حکیم سبزواری ورزش و علوم زیست حرکتی 2228-723X 10 20 2018 09 23 Effect of resistance training and dark chocolate supplement on plasma myogenin level in elderly تأثیر تمرین مقاومتی و مکمل عصاره شکلات تلخ بر سطوح پلاسمایی مایوژنین سالمندان 51 60 161211 FA یاسمن هنرمندنسب عباسعلی گائینی محمدرضا کردی 0000-0002-7999-4292 Journal Article 2022 11 23 Introduction and purpose: Exercise training and nutrition are non-pharmacological strategies which can reduce the sarcopenia-induced muscle atrophy in the older adults. The purpose of this study was to investigate the effect of eight weeks resistance training and dark chocolate supplement on elderly blood myogenin. Materials and Methods: For this purpose, 36 elderly (65-85 years old, equally men and women) were selected at nursing homes center of Qazvin province. After obtaining permits, screening and filling the random satisfaction form were divided into four groups: resistance training (n=10), supplement (n=10), combination (n=10) and control (n= 6). The training group and the combined group performed the chosen protocol for eight week, 60 minutes each day. The supplement and combination group daily took one 500 mg/day tablet of dark chocolate supplement. The control group did not have any exercise and supplements in this period. 48 hours before and after the study period, 6 cc blood samples were taken from the venous vein of the subjects to determine the plasma myogenin level and ANOVA and T-test were used to analyze the data (P>0.05). Results: The results of this study showed that the level of myogenin doesn’t have significantly increase in all three groups (P>0.05). However, the maximum strength of leg and chest press in the training (P=0.03) and combined (P=0.01) groups compared to control group significantly increased. Discussion and Conclusion: Resistance training and dark chocolate supplement despite the significant increase in maximum muscle strength of the chest and legs, doesn’t have significant positive effect on the increased myogenin regulation. مقدمه و هدف: تمرین ورزشی و تغذیه از جمله راهبردهای غیردارویی کنترل کننده کاهش توده عضلانی ناشی از سالمندی در سالمندان می‌باشند. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی و مصرف مکمل عصاره شکلات تلخ بر میزان مایوژنین سرمی، جهت بررسی آثار مایوژنیکی آن در سالمندان بود. مواد و روش‌ها: بدین منظور تعداد 36 سالمند (65-85 سال و بطور مساوی زن و مرد) در مرکز خانه سالمندان انتخاب و پس از مراحل اخذ مجوزها، غربالگری‌ و پرکردن فرم رضایت‌نامه به صورت تصادفی به چهار گروه: تمرین مقاومتی (10=n)، مکمل (10=n)، ترکیبی (10=n) و کنترل (6=n) تقسیم شدند. گروه تمرین و ترکیبی به مدت هشت هفته تمرین‌های مقاومتی منتخب را سه جلسه 60 دقیقه‌ای در هفته انجام دادند. گروه مکمل و ترکیبی نیز روزانه یک عدد قرص 500 میلی‌گرمی عصاره شکلات تلخ مصرف کردند. گروه کنترل در این دوره هیچ‌گونه تمرین و مصرف مکملی نداشتند. 48 ساعت قبل و پس از دوره مطالعه 6 سی سی نمونه خونی از ورید بازویی آزمودنی‌ها جهت بررسی میزان مایوژنین سرم گرفته و از آزمون آماری آنووا یکراهه و تیوابسته جهت تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد (0.05>P ). یافته ها: نتایج نشان داد میزان مایوژنین در هر سه گروه در داخل و بین گروه ها تفاوت معنی داری نداشت (0.05). هرچند حداکثر قدرت پرس پا و سینه در گرو‌ه های تمرین (0.03=P ) و ترکیبی (P=0.01) در مقایسه با گروه کنترل به صورت معناداری افزایش داشت. بحث و نتیجه‌گیری: تمرین مقاومتی و مصرف مکمل عصاره شکلات تلخ باوجود افزایش معنادار حداکثر قدرت عضلانی سینه و پا، تأثیر معنا‌داری بر افزایش عامل تنظیمی مایوژنین ندارد.

https://sbs.hsu.ac.ir/article_161211_1813dd96eb0f9ba82dba8b547a5c013d.pdf

دانشگاه حکیم سبزواری ورزش و علوم زیست حرکتی 2228-723X 10 20 2018 09 23 The effect of lower extremity immobilization on expression of some genes involved in the regulation of mitochondrial processes in cardiac muscle of trained and untrained rats تأثیر یک دوره بی تحرکی اندام تحتانی بر بیان برخی ژن های تنظیم کننده فرآیندهای میتوکندریایی عضله قلبی رت های تمرین کرده و بی تمرین 39 47 169086 10.22034/sbs.2023.372163.0 FA مطهره حاجتی مدارایی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران پردیس کیش، کیش، ایران رضا نوری استادیار فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران پردیس کیش، کیش، ایران عباسعلی گائینی استاد فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2020 09 11 Introduction and purpose: Skeletal muscle immobility distorts cardiac adaptations by reducing hemodynamic pressure and causes decrease in cardiac function by increasing oxidative pressure. The aim of was to investigate the expression-changes of mitochondrial regulatory genes, AMPK, PGC-1α, SIRT-1,2 and NRF-1 as cardiac atrophy effective factors following a period of inactivity in trained/ not-trained rats. Material and methods: 18male rats were divided into three random groups (exercise, exercise+inactivity, control+inactivity). The training group ran on the treadmill for six weeks, five sessions/week, 15-60 minutes, from 17.5 m/min in the first week to 30 m/min in the last. The trained rats' lower limb was immobilized by molding 48 hours after the last training session, for seven days. The cardiac muscle was extracted, weighed, and the expression level of the mentioned genes was measured (RT-PCR). One-way ANOVA and Tukey's post-hoc test were used (significant level (α<0.05)). Results: In the exercise group compared to exercise+inactivity and control+inactivity, the expression of genes (F=24.38, P<0.01) SIRT-1, SIRT-6 (F=23.07, P<0.01) 0.01), AMPK (F=4.03, P<0.05), (F=32.46, P<0.01) PGC1-α and (F=35.10, P<0.01) NRF-1 was significantly higher, but heartweight/bodyweight was significantly higher in exercise+inactivity group (F=74.47, P<0.01). Discussion and Conclusion: The immobility of the organs causes mitochondrial dysfunction by reducing the hemodynamic pressure of the heart and increasing the oxidative pressure, and causes cardiac atrophy by decreased regulation of genes. Aerobic activities have protective effect in cells by stimulating AMPK, but don't prevent changes in the period of inactivity. Key words: Aerobic training, Cardiac atrophy, Oxidative stress, PGC-1, Mitochondria, Immobilization. مقدمه و هدف: بی تحرکی روی عضلات اسکلتی با کاهش فشار همودینامیک سازگاری های قلبی را مخدوش می کند و با افزایش فشار اکسایشی موجب کاهش عملکرد قلبی می شود. هدف پژوهش، بررسی تغییرات بیان ژن های تنظیم گر میتوکندریایی AMPK، PGC-1α، SIRT-1,2 و NRF-1 به عنوان عوامل موثر در آتروفی قلبی متعاقب دوره بی تحرکی در رت های تمرین کرده و نکرده بود. مواد و روش ها: 18رت نر به سه گروه تصادفی ( تمرین، تمرین+ بی تحرکی و کنترل+بی تحرکی ) تقسیم شدند. گروه تمرین شش هفته، پنج جلسه/ هفته، 15-60 دقیقه، از سرعت 5/17 متر/ دقیقه در هفته اول تا سرعت 30 متر/ دقیقه در هفته آخر، روی نوارگردان دویدند. اندام تحتانی رت های تمرین کرده 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، هفت روز با قالبگیری بی تحرک شد. عضله قلبی استخراج شده، وزن شد و میزان بیان ژن های مذکور به روش RT-PCR اندازه گیری گردید. آنوای یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی با سطح معناداری (0.05≥α) استفاده شد. یافته ها: در گروه تمرین نسبت به تمرین+بی تحرکی و کنترل+بی تحرکی، بیان ژن های (F=38/24, P<0/01) SIRT-1، SIRT-6 (F=23/07, P<0/01)، AMPK (F=4/03, P<0/05)، (F=46/32, P<0/01) PGC1-α و(F=10/35, P<0/01) NRF-1 به طور معناداری بیشتر بود، اما وزن قلب/ وزن بدن در گروه تمرین+بی تحرکی درحد معنادار بیشتر بود (F=47/74, P<0/01). بحث و نتیجه گیری: بی تحرکی اندام ها با کاهش فشار همودینامیکی قلب و افزایش فشار اکسایشی موجب اختلال عملکرد میتوکندریایی و با تنظیم کاهشی ژن ها، سبب آتروفی قلبی می شود. فعالیت های هوازی شدید با تحریک AMPK اثر محافظتی در سلول دارند، اما موجب پیشگیری از تغییرات دوره بی تحرکی نمی شوند.

https://sbs.hsu.ac.ir/article_169086_0e055647941980aa5b5d591cdf35d955.pdf