دانشگاه حکیم سبزواریورزش و علوم زیست حرکتی2228-723X71420150120The Effect 8 Weeks Resistance-Aerobic, Aerobic- Resistance and Circulation Concurrent Training on Some of the Indicators of Body Composition, Interleukin-6 and Insulin Resistance in Aged Womenتاثیر 8 هفته تمرین مقاومتی- هوازی، هوازی- مقاومتی و ترکیبی چرخشی بر برخی از شاخص های ترکیب بدنی، اینترلوکین 6 و مقاومت انسولینی در زنان سالمند11116530010.22034/sbs.2023.371787.0FAزهرامردان پور شهرکردیدانشگاه شهرکردابراهیمبنی طالبیدانشگاه شهرکردمحمدفرامرزیدانشگاه شهرکردالهامصالحیدانشگاه شهرکردJournal Article20140618Introduction: Aging often associated with high levels of proinflammatory factors such as interleukin-6 (IL-6) and leads to the development of poor performance and mortality, but it is possible to reduce age-related inflammation, improve survival in elderly people. The aim of this study was to investigate the effect 8 weeks resistance-aerobic, aerobic-resistance and circulation concurrent training on some of the indicators of body composition, interleukin-6 and insulin resistance in aged women.<br /><br />Materials and methods: 40 elderly women (age average: 60.34±0.82 years, height: 155±0.01 cm, weight: 71.72±1.89 kg and BMI: 29.45±0.63 kg/m2) were selected purposely and were randomly placed into four groups, aerobic + resistance (A+R) (n=9), resistance + aerobic (n=10), circulation concurrent (CI) (n=12) and control (Con) (n=9) groups. Training program done eight week, 3 times per week. Within-group differences were analyzed by paired samples t-test and the between-group differences were analyzed by one-way ANOVA.<br /><br />Results: 8 weeks of concurrent training, a significant reduction had in weight and BMI (p<0.05). In within-group differences was observed a significant reduction in serum level of IL-6 in the R+A group (p=0.04) in compared with A+R group (p=0.75) and CI (p=0.09).<br /><br /><br /><br />Conclusion: This study confirmed that adaptations to concurrent training appear to be independent of sequence order of concurrent training and It seems that way at the beginning resistance training workout begins, followed by aerobic training can be more effective in improve inflammatory factors in comparison to the other sequences.هدف : سالمندی اغلب با سطوح بالایی از عوامل پیش التهابی مانند اینترلوکین6 (IL-6) در ارتباط است و منجر به عملکرد ضعیف و مرگ و میر می شود، اما ممکن است راهکارهای کاهش التهاب وابسته به سن، طول عمر را در افراد مسن بهبود بخشد. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر 8 هفته تمرین مقاومتی- هوازی، هوازی- مقاومتی و ترکیبی چرخشی بر برخی از شاخص های ترکیب بدنی، اینترلوکین 6 و مقاومت انسولینی در زنان سالمند است.<br /><br />مواد و روش ها : 40 نفر از زنان سالمند (میانگین سنی:0/82±60/34سال، قد: 0/01±155سانتیمتر، وزن: 1/89±71/72کیلوگرم وBMI : 29.45±0.63کیلوگرم بر متر مربع) به طور هدفمند انتخاب و بطور تصادفی ساده در یکی از چهار گروه: تمرین هوازی+مقاومتی (A+R)(n=9)، مقاومتی+هوازی (R+A) (n=10)، ترکیبی چرخشی (CI)(n=12) وکنترل (n=9) قرار گرفتند. برنامه های تمرینی به مدت 8 هفته و 3 روز در هفته انجام شد. از آزمون تی وابسته جهت تغییرات درون گروهی و از آزمون آنالیز واریانس یکطرفه جهت بررسی اختلاف بین گروه ها استفاده شد.یافته ها : هشت هفته تمرین ترکیبی، کاهش معنی داری در وزن وBMI ایجاد کرد (0.05> p). در تغییرات درون گروهی در سطوح سرمی IL-6، کاهش معنیداری در گروه R+A (p=0.04) در مقایسه با گروه A+R (p=0.75 ) و چرخشی ترکیبی (0.09= p) مشاهده شد.
نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که سازگاری به تمرینات ترکیبی مستقل از ترتیب تمرین ترکیبی است و به نظر می رسد شیوه تمرینی که در ابتدا با تمرین مقاومتی شروع شود و به دنبال آن تمرین هوازی انجام شود می تواند تاثیر بیشتری در بهبود عوامل التهابی در مقایسه با توالی های دیگر داشته باشد.https://sbs.hsu.ac.ir/article_165300_600837fcd44070bc1b30ed8bca52422e.pdfدانشگاه حکیم سبزواریورزش و علوم زیست حرکتی2228-723X71420150228Oxidative shift of LDH izoenzymes after endurance training in tumors of mice with breast canerشیفت اکسیداتیو ایزوآنزیمهای LDH متعاقب تمرین استقامتی در تومور موشهای مبتلا به سرطان سینه122016530210.22034/sbs.2015.165302FAملیحهآوسهروح اللهنیکوییمحمد رسولسمندریJournal Article20140524Introduction: Determination of treatment methods that can prevent breast cancer progression is important. The objective of the present study was to investigate the effects of endurance training on Lactate Dehydrogenase (LDH) isoenzymes expression in tumor of balb/c mice bearing breast cancer. Material and methods: In this experimental study, twenty five female balb/c mice were randomly divided in two groups including control [n=12] and trained [n=13]. Breast cancer was induced by subcutaneously injection of MC4L2 cells in mammary pad region of each mouse and trained group performed seven weeks of endurance training. Tumor lactate concentration was measured by RDI (Radioimmunoassay), LDH-A and LDH-B expression in solid tumor were measured by western blotting and LDH isoenzymes expression were separated and measured in Agarose gel. The difference of variables between groups was determined by t-student test. Results: After seven weeks of endurance training tumor lactate concentration was significantly decreased in trained group in comparison to control animals (p < 0.05). This change was associated with significant decrease in tumor expression of LDH-A (p < 0.05) and concurrent increase in LDH-B(p>0.05) in trained group. At the end of the experiment, there was more expression of LDH1 and LDH2 in solid tumors of trained group whereas solid tumors of control group had more expression of LDH4 and LDH5. Conclusion: By alleviation of tumor lactate metabolism, endurance training can be a useful method in prevention or treatment of breast cancer.مقدمه و هدف: شناخت روش های درمانی که بتواند از پیشرفت سرطان سینه جلوگیری کرد حائز اهمیت است. هدف از مطالعه حاضر تعیین تاثیر تمرین استقامتی بر بیان ایزوفرم های لاکتات دهیدروژناز (LDH) در تومور موش های balb/c مبتلا به سرطان سینه بود.
مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع تجربی بود. 25 راس موش ماده نژاد balb/c به طور تصادفی به 2 گروه کنترل سرطانی (12 = n ) و تمرینی سرطانی (13 = n ) تقسیم شدند. سرطان از طریق تزریق سلول سرطانی MC4L2 در پد چربی پستان موش ایجاد و پروتکل تمرین استقامتی به مدت 7 هفته بر گروه تجربی اعمال گردید. غلظت لاکتات تومور با روش RDI (Radioimmunoassay) ، بیان ایزوفرم های LDH-A و LDH-B در تومور بوسیله تکنیک وسترن بلات و ایزوآنزیم های (LDH1 –LDH5) LDH تومور در ژل آگاروز جدا و اندازه گیری شدند. معنی دار بودن تفاوت بین گروه ها با آزمون آماری t- student تعیین گردید.
یافته ها: بعد از 7 هفته تمرین استقامتی به طور معناداری غلظت لاکتات تومور در گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل کاهش یافت (0.05< P). این تغییر با کاهش معنی دار در بیان LDH-A (P<0.05) و افزایش همزمان در بیان LDH-B (P<0.05) تومور در گروه تمرینی همراه بود. در پایان دوره تمرین، در تومورگروه تمرینی ایزوآنزیم هایLDH1 و LDH2 و درگروه کنترل ایزوآنزیم های LDH4و LDH5 بیان بیشتری داشتند.
بحث و نتیجه گیری:تمرین استقامتی میتواند با تغییر در ایزوفرمهای لاکتاتدهیدروژناز و تعدیل متابولیسم لاکتات تومور ابزاری مفید برای درمان یا پیشگیری از سرطان سینه باشد.https://sbs.hsu.ac.ir/article_165302_6508b9695e892c2466bad6b9bf04de8f.pdfدانشگاه حکیم سبزواریورزش و علوم زیست حرکتی2228-723X71420150211Evaluation of the muscular efficiency indice & lactate accumulation during a submaximal ergometer protocol by two pedaling style in men road cyclistsسنجش شاخصهای کارایی عضلانی و انباشت سطح لاکتات هنگام ارگومتری زیر بیشینه به دو روش رکاب زنی در دوچرخه سواران جاده2128161168FAفرزادناظمدانشگاه بوعلی سینا، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشیمعصومهقلی پوردانشگاه بوعلی سینا، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشیمهردادعنبریاندانشگاه بوعلی سینا، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشیمجیدجلیلیدانشگاه بوعلی سینا، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشیJournal Article20140501Purpose: To delay the fatigue phenomenon is of success in cycling. In present study we investigate muscular efficiency indexes & lactate accumulation during submaximal ergometer protocol by two pedaling style in road cyclist.<br /><br />Material and Methods: 10 professional road male cyclists (age 27.7±2.4 year's whit 6.5±3 years’ experience) performed the submaximal ergometer protocol with two different pedaling styles (load pedaling (LP) & pressure-tensile (PT) styles) in two different weeks. Muscular efficiency index (MEI), aerobic index (AI), lactate concentration (LC) and fatigue level were evaluated in the two pedaling styles.<br /><br />Results: MEI, AI, FL and LC variables didn’t significantly alter during the LP & PT conditions. Fatigue index of blood lactate concentration(2.04±0.77 v 2.10±0.49) and RPE (12.67±1.00 v 11.67±1.58) in cyclists at the end of the two methods was not statistically different (p>0.05).<br /><br />Conclusion: in this study, it seems that, the role of LP or PT styles in the muscular efficiency improvement is not remarkable, meanwhile biomechanical profile in active muscles, probably be effective in the pedaling pattern.هدف: تاخیر در پدیده خستگی از عوامل موفقیت در رشته دوچرخه سواری محسوب می شود. در این مطالعه، تاثیر دو الگوی متفاوت رکاب زدن بر روی شاخص خستگی و کارایی عضلانی دوچرخه سواران جاده بررسی می شود.<br /><br />روش شناسی: 10 دوچرخه سوار حرفه ای با میانگین سنی 4/2± 7/27 سال با سابقه دوچرخه سواری3± 5/6 سال پروتکل ارگومتری زیر بیشینه را در دو جلسه مجزا، با دو الگوی متفاوت پدال زنی ( فقط فشار و فشار-کشش) اجرا کردند. کارایی عضلانی، شاخصهای آمادگی هوازی، تغییرات لاکتات خون و خستگی ارادی در پایان هر دو شیوه رکاب زنی اندازه گیری شدند.<br /><br />یافته ها: تفاوت معناداری در مؤلفه های فیزیومتابولیک به دو روش رکاب زنی فقط فشار و فشار-کشش مشاهده نشد. شاخص های خستگی شامل غلظت لاکتات خون (77/0±04/2 و49/0±10/2) و RPE (00/1±67/12 و 58/1±67/11) دوچرخه سواران در پایان دو روش از جنبه آماری متفاوت نبود (05/0
).<br /><br />نتیجه گیری: در این پژوهش تاثیر هر دو الگوی پدال زنی هنگام ارگومتری در اندازه کارایی مکانیکی عضلات فعال پاها یکسان بوده و این امکان هست که پارامترهای غیر فیزیولوژیک مانند عوامل بیومکانیک (کینماتیک) در تغییر نیمرخ عملکرد عضلات فعال هنگام الگوی پدال زنی دوچرخه سواران جاده نقش ایفا نمایند.<br /><br />هدف: تاخیر در پدیده خستگی از عوامل موفقیت در رشته دوچرخه سواری محسوب می شود. در این مطالعه، تاثیر دو الگوی متفاوت رکاب زدن بر روی شاخص خستگی و کارایی عضلانی دوچرخه سواران جاده بررسی می شود.<br /><br />روش شناسی: 10 دوچرخه سوار حرفه ای با میانگین سنی 4/2± 7/27 سال با سابقه دوچرخه سواری3± 5/6 سال پروتکل ارگومتری زیر بیشینه را در دو جلسه مجزا، با دو الگوی متفاوت پدال زنی ( فقط فشار و فشار-کشش) اجرا کردند. کارایی عضلانی، شاخصهای آمادگی هوازی، تغییرات لاکتات خون و خستگی ارادی در پایان هر دو شیوه رکاب زنی اندازه گیری شدند.<br /><br />یافته ها: تفاوت معناداری در مؤلفه های فیزیومتابولیک به دو روش رکاب زنی فقط فشار و فشار-کشش مشاهده نشد. شاخص های خستگی شامل غلظت لاکتات خون (77/0±04/2 و49/0±10/2) و RPE (00/1±67/12 و 58/1±67/11) دوچرخه سواران در پایان دو روش از جنبه آماری متفاوت نبود (05/0
).<br /><br />نتیجه گیری: در این پژوهش تاثیر هر دو الگوی پدال زنی هنگام ارگومتری در اندازه کارایی مکانیکی عضلات فعال پاها یکسان بوده و این امکان هست که پارامترهای غیر فیزیولوژیک مانند عوامل بیومکانیک (کینماتیک) در تغییر نیمرخ عملکرد عضلات فعال هنگام الگوی پدال زنی دوچرخه سواران جاده نقش ایفا نمایند.https://sbs.hsu.ac.ir/article_161168_ab1de64af3e3a435987794ec59adba14.pdfدانشگاه حکیم سبزواریورزش و علوم زیست حرکتی2228-723X71420160211Effects of acute resistance exercise on plasma levels of brain-derived neurotrophic factor in ratsتأثیر تمرین مقاومتی حاد بر سطوح پلاسمایی عامل نوروتروفیک مشتق از مغز در موشهای صحرایی2935161169FAبهاره ساداتحسینیعبدالحسینپرنودانشگاه رازیمحمدرضاذوالفقاریدانشگاه ارومیهاسحاقکریمیدانشگاه رازیسیده آزاده حسینیحسینیدانشگاه رازیJournal Article20140616Introduction: Brain‐derived neurotrophic factor (BDNF) is a member of the neurotrophic factor family that plays key roles in regulating survival, growth and maintenance of neurons. Plasma BDNF is thought to help in the adaptation to the exercise; however, the effects of exercise interventions on BDNF are not well understood. Thus, the purpose of this study was to examine the effect of acute resistance training on plasma BDNF in rats.<br />Methods: Twenty five female Wistar rats were selected and divided randomly into control and resistance training groups. Ladder climbing while carrying weights was considered as resistance training task. Each session contained three sets of training with five repetitions. In group resistance training, 24, 48 and 72 hours after the exercise, the animals were anesthetized and blood samples were taken. In order to evaluate BDNF content, ELISA kit method was employed and for the statistical analysis, ANOVA test with the help of SPSS software (Version 18) were used. The significant level was set at P<0.05.<br />Results: Results showed that in comparison to the control group, plasma BDNF levels in the members of the training group increased significantly immediately 24 and 72 h after exercise (p=0.001, p=0.09 and p=0.027, respectively).<br />Conclusions: It could be concluded that resistance training affects plasma BDNF. Thus, resistance exercise could be considered as one of the proper models to examine the molecular behavior of this neurotrophin.<br />Keywords: resistance training, plasma BDNF, Wistar rat.هدف: عامل نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF) یکی از اعضای خانواده نوروتروفینهاست که نقش کلیدی در تنظیم بقاء، رشد و حفظ نورونها دارد.BDNF مشتق از عضله در سازگاری عضله اسکلتی به تمرین مشارکت میکند؛ اما، اثرات مداخلات تمرین بر آن هنوز به خوبی درک نشده است. بنابراین، هدف این پژوهش، بررسی تأثیر تمرین مقاومتی بر محتوای فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز در عضلات اسکلتی موشهای صحرایی بود. مواد و روشها: 25 سر موش صحرائی ماده ویستار بطور تصادفی به دو گروه گواه و تمرین مقاومتی تقسیم شدند که بالا رفتن از نردبان همراه با حمل وزنه به عنوان تمرین مقاومتی در نظرگرفته شد. جلسه تمرین شامل سه نوبت با پنج تکرار بود. حیوانات، در گروه تمرین مقاومتی صفر، 24، 48 و 72 ساعت بعد از جلسه تمرین بیهوش و خونگیری انجام شد. برای سنجش محتوای BDNF از کیت الایزا و برای تحلیل دادهها از روش ANOVA و نرم افزار SPSS 18 استفاده و سطح معناداری P≤0/05در نظر گرفته شد.<br />یافتهها: یافتههای این پژوهش نشان داد که تغییرات سطوح BDNF پلاسما به دنبال یک جلسه تمرین مقاومتی در نقاط زمانی بلافاصله، 24 و 72 ساعت بیشتر از گروه کنترل بود (به ترتیب 0/001=p ، 0/0009=p و 0/027=p). <br /><br />. نتیجه گیری: تمرین مقاومتی BDNF پلاسما را تحت تاثیر قرار میدهد. بنابراین، تمرین مقاومتی را احتمالا میتوان مدلی مناسب برای بررسی رفتار مولکولی این نوروتروفین بکار گرفت.https://sbs.hsu.ac.ir/article_161169_77a493c89581d31bd70b7ee707815909.pdfدانشگاه حکیم سبزواریورزش و علوم زیست حرکتی2228-723X71420150302The effects of endurance training on myocardial sodium proton exchanger 1 (NHE1) and sodium bicarbonate cotransporter1 (NBC1) mrna expression in ratsتاثیر تمرین استقامتی بر بیان ژن های مبادله گر سدیم هیدروژن1( NHE1) و هم انتقال دهنده سدیم بی کربنات 1(NBC1)در عضله قلبی رت3644161170FAامیرعباسمنظمیکرمانشاه، باغ ابریشم،دانشگاه رازی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشیحمیدرجبیتهران،دانشکده تربیت بدنی دانشگاه خوارزمیوحیدشهبازی ندردانشگاه پیام نورJournal Article20141204Introduction: High intensity exercise training increases MCTs, NHEs and NBCs gene expression but the effect of endurance training on NHEs and NBCs gene and protein expression is uncertain. Therefore, the purpose of this study was to investigate the effect of endurance training on myocardial NHE1 and NBC1 mRNA expressions in rat. <br />Methods: 20 male Wistar rats (4 weeks age and 93.7±9.8g in weight) were selected and randomly divided into control and training groups. The rats were exposed to endurance training for 7 weeks (20m∕min and 20 min respectively) in the first week and reached to 30m∕min and 35min gradually in the last week. NHE1 and NBC1 mRNA expressions were determined by Real time-PCR technique in myocardial preparation. To analyze the data, independent samples t-test and REST (permutation test) were employed. <br />Results: There was a significant increase in NHE1 mRNA in training group by 80% in comparison with the control group (P<0.05). Also, NBC1 mRNA expression was increased in trained group by 50% but it was not statistically significant at (P<0.05).<br />Conclusions: In conclusion, these result show that endurance training increases NHE1 NBC1 mRNA expression in myocardial in trained group and this pattern of increase in gene expression depends on transporter-type specifications that are metabolically important in intracellular pH regulation of the heart muscle.مقدمه و هدف: تمرین با شدت بالا موجب افزایش بیان ژنهای MCTs وNHEs و NBCs میشود اما اثر تمرین استقامتی بر بیان ژنهای NHEs و NBCs مشخص نیست. بنابراین هدف از تحقیق حاضر تعیین اثر تمرین استقامتی بر بیان ژنهای مبادلهگر سدیم هیدروژن1 (NHE1) وهمانتقالدهنده سدیم بیکربنات 1 (NBC1) در عضله قلبی رت بود.<br />روششناسی: بدین منظور تعداد 20 رت نژاد ویستار نر در سن چهار هفتگی با میانگین وزن 8.9±7.93 گرم انتخاب و به طور تصادفی به دوگروه کنترل (10 سر رت) و تمرینی (10سر رت) تقسیم شدند. تمرین استقامتی (دویدن روی نوار گردان جوندگان، شروع با 20 متر بر دقیقه تدریجاً به 30 متر بر دقیقه در هفته آخر) به مدت هفت هفته، بر گروه تمرینی اعمال شد. میزان بیان ژن mRNA ن ( NHE1وNBC1) از طریق تکنیک Real time-PCR انجام گرفت. از آزمون آماری t مستقل و از نرم افزار (REST(permutation test جهت تعیین معنیدار بودن تفاوت متغیرها استفاده گردید. <br /><br />یافتهها: یافتههای تحقیق نشان داد بیان ژن mRNA NHE1 عضله قلبی در گروه تمرینکرده 80 درصد نسبت به گروه کنترل افزایش داشت و این افزایش معنیدار بود (0.05>P). همچنین میزان بیان ژن mRNA NBC1 گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل 50 درصد افزایش داشت اما این افزایش معنیدار نبود (0.05>P). <br />بحث و نتیجهگیری: در مجموع نتایج تحقیق نشان داد که تمرین استقامتی موجب افزایش بیان ژن mRNAن ( NHE1 وNBC1) در گروه تمرینی میشود و این الگوی افزایش بیان ژن مختص ترانسپورترهایی است که از لحاظ متابولیکی نقش مهمتری را در تنظیم و نگهداری pH درون سلولی در عضله قلب بر عهده دارند.<br /><br /><br />https://sbs.hsu.ac.ir/article_161170_e6af7e77a1d4f2332b3db1e9745e9818.pdfدانشگاه حکیم سبزواریورزش و علوم زیست حرکتی2228-723X71420150303Variations of Lactate to Pyruvate Ratio and Anaerobic Power after a Period of Interval Training in Soccer Playersتغییرات نسبت لاکتات به پیروات و توان بی هوازی پس از یک دوره تمرین تناوبی در بازیکنان فوتبال4555161171FAنیماقره داغیدانشگاه تهرانمحمد رضاکردیدانشگاه تهرانعباسعلیگایینیدانشگاه تهرانJournal Article20141103Introduction: The aim of this study was to assess the effect of four weeks of high intensity aerobic interval training on blood and functional factors in soccer players. Methods: 18 soccer players in Azadegan league competitions were experienced and randomly divided into two groups (training;12 players , control;6 players). Mean ± SD age, height, weight and percent body fat were 21.88±2.24 years, 174.22±5.33 cm, 67.77±5.7 kg and 12.38±3.29, respectively. Four weeks of high intensity aerobic interval training was performed three times a week at the end of the soccer training sessions. The values obtained before and after the training period were compared using un-paired Student’s t–test, repeated measures ANOVA and LSD post hoc procedure. Results: Findings showed that 4-week training period did not cause significant changes on maximum and minimum anaerobic power and fatigue index. The only significant increase was related to mean anaerobic power. Conclusion: In addition, this training period did not have any significant effect on lactate to pyruvate ratio. We can conclude that four weeks of high intensity aerobic interval training probably did have significant effect on anaerobic power and have little effect on aerobic metabolism in soccer players.مقدمه و هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر چهار هفته تمرین تناوبی هوازی شدید(هاف) بر تغییرات نسبت لاکتات به پیروات و توان بی هوازی بازیکنان فوتبال می باشد.
مواد و روش ها: 18 بازیکن فوتبال شاغل در لیگ آزادگان ایران با میانگین سنی 2.24±21.88 سال، قد 5.33±174.22سانتی متر، وزن 5.7±67.77کیلوگرم، در دو گروه تمرین(n=12) و کنترل(n=6) برای شرکت در این پژوهش، داوطلب و به صورت تصادفی تقسیم شدند. برنامه چهار هفته ای تمرین متناوب هوازی شدید شامل چهار دوره حرکت با توپ در مسیر طراحی شده مخصوصی سه جلسه در هفته انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون اندازه گیری های مکرر و آزمون تعقیبی LSD و t مستقل تجزیه و تحلیل شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد پس از چهار هفته تمرین حداکثر، حداقل توان بی هوازی و همچنین شاخص خستگی بازیکنان تغییر معنی داری نکردند و فقط میانگین توان بی هوازی افزایش معنی داری داشت. این دوره تمرینی تاثیر معنی داری بر نسبت لاکتات به پیروات بازیکنان نداشت.
بحث و نتیجه گیری: به طور کلی می توان اظهار داشت، احتمالا چهار هفته تمرین متناوب هوازی شدید(هاف) بر متابولیسم هوازی بازیکنان تاثیر کم ولی بر میانگین توان بی هوازی بازیکنان فوتبال تاثیر قابل توجهی داشت.https://sbs.hsu.ac.ir/article_161171_2f2ea8953cc958af816b4f4fb6dd1082.pdfدانشگاه حکیم سبزواریورزش و علوم زیست حرکتی2228-723X71420160528The effect of aerobic training on vascular biochemical marker and insulin resistance index in type 2 diabetes patientsتاثیر تمرین هوازی بر فاکتور انعقادی خون و شاخص مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به دیابت نوع 2566016530610.22034/sbs.2016.165306FAسعیدهطبیبی راددانشگاه اراکالههملکیان فینیدانشگاه کاشاننادرشوندیدانشگاه اراکJournal Article20160228 <strong>Backgrounds and Objectives: </strong>The risk of cardiovascular diseases especially Atherosclerosis in diabetes individual is twice diabetes non individuals. VON WILLBRAND FACTOR is one of the coagulation factors that by increasing blood sugar and insulin resistance were considered as a major case of endothelial dis function and development of Atherosclerosis. The purpose of this study is researching of the effect of aerobic training on vascular biochemical marker and insulin resistance index in type 2 diabetes patients.<br /><strong>Methods and materials: </strong>16 women who are stricken to type 2 diabetes was set accidentally at two aerobic groups 11 person and control groups 5 person. Aerobic groups have aerobic training 8 weeks, 3days/weeks at60% HRr. Blood samples prepared for measuring levels VWF and insulin at 2 stages, pretest and posttest after 10-12 hours breakfast. Statistical analysis was done by independent t- tests and Pearson correlation<strong>.</strong><br /><strong>Results: </strong>there was improvement of insulin sensitivity and decreasing weight and BMI at aerobic groups was observed and decrease levels VWF (p=0.02). Also there is a correlation between the changes of VWF and insulin resistance following aerobic training(r=0.802).<br /><strong>Conclusion: </strong>At the direct of improvement insulin sensitivity following eight weeks aerobic training, VWF was decreased at the individuals who have diabetes type 2.مقدمه و هدف: خطر بیماری های قلبی عروقی به ویژه آترواسکلروزیس در افراد دیابتی دو برابر افراد غیر دیابتی است. فاکتور فون ویلبراند یکی از فاکتورهای انعقاد خون است که به همراه افزایش قند خون و مقاومت انسولینی به عنوان علت اصلی اختلال عملکرد آندوتلیال و پیشرفت آترواسکلروزیس در نظر گرفته شده است. هدف از انجام این پژوهش بررسی تاثیر 8 هفته تمرین هوازی بر فاکتور فون ویلبراند در زنان مبتلا به دیابت نوع 2 است. <br />مواد و روش ها: 16نفر زن مبتلا به دیابت نوع 2 به طور تصادفی در دو گروه هوازی (11 نفر) و گروه کنترل (5 نفر) قرار گرفتند . گروه تمرین هوازی به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هفته و هر جلسه 60-45 دقیقه با شدت به فعالیت هوازی پرداختند. نمونه های خون جهت اندازه گیری سطوح سرمی VWF و انسولین در 2 مرحله ، پیش آزمون و پس آزمون پس از 12-10 ساعت ناشتایی تهیه شد. برای بررسی نتایج از آزمون های t مستقل و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد.<br />یافتهها: با بهبود حساسیت انسولینی در گروه هوازی کاهش معنی داری در سطوح سرمی (VWF (P =0.02 مشاهده شد. همچنین بین تغیرات VWF و مقاومت انسولینی بدنبال تمرینات هوازی ارتباط وجود دارد(r=0.8 ). <br />بحث و نتیجهگیری: در راستای بهبود حساسیت انسولینی بدنبال هشت هفته تمرین هوازی در پاسخ به فعالیت ورزشی سطوح پلاسمایی VWF در افراد دیابتی نوع 2 کاهش پیدا کرد.https://sbs.hsu.ac.ir/article_165306_09e75568373b5ec15e33e04b8900ff8b.pdf